Jak spojrzeć na ludzkość z dystansu, aby obiektywnie ocenić jej postępowanie? Ciekawą perspektywą jest opinia z "punktu widzenia" przyrody. W tej opowieści narratorem jest drzewo!
Człowiek jest dla drzewa istotą podobną do zwierząt, ale potrafiącą chodzić na dwóch nogach i z kilkoma warstwami skóry, które mogą dowolnie wymieniać. To ciekawe spostrzeżenie to dopiero wstęp, bo najważniejszym aspektem tej historii jest analiza ludzkich zachowań. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat, drzewo obserwuje zmiany zachodzące w jego otoczeniu. Rosnący dąb ma coraz szerszy horyzont, więc dostrzega wiele wydarzeń wokół. Nowe gospodarstwa, które powstają w pobliżu, przemarsz wojska, naloty bombowców, walki między ludźmi i ogromne zniszczenia. Według niego ludzie zachowują się w sposób nie tylko nielogiczny, ale wręcz absurdalny. Stwierdzenie, że "mają zwyczaj co jakiś czas napadać na siebie, zabijać się i niszczyć to, co zbudowali" podsumowane jest puentą, że "widocznie taki jest sens ich życia". To smutna konkluzja, która powinna otworzyć oczy na powtarzające się błędy w postępowaniu.
💬 🌳
Drzewo przygląda się codziennym sytuacjom, obserwuje zwierzęta, relacje międzyludzkie i drobne wydarzenia, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się nieistotne, ale to właśnie w tych detalach można dostrzec prawdę o człowieku i świecie. Niezwykle trafne spostrzeżenia prowokują czytelnika do zatrzymania się na chwilę i zastanowienia nad własnym zachowaniem i sensem życia.
Styl książki jest przystępny, momentami przybiera formę opisu, ale częściej przypomina relację bystrego publicysty i obserwatora wysłanego w teren, aby poprowadzić swoistą kronikę wydarzeń. Kolejne rozdziały nazwane zgodnie z wiekiem drzewa to dzieciństwo, dorastanie, wiek dorosły i starość. To etapy, w których nasz narrator uczy się wszystkiego i zdobywa wiedzę o świecie. Początkowo zdezorientowany, w miarę upływu czasu nabiera pewności, że to, co go otacza jest częściej nieprzewidywalne i zaskakujące, choć nie brak i stałych, powtarzających się elementów.
💥 🌳
Autor nie skupia się na konkretnym środowisku czy grupie społecznej. Rozważania mają bardziej charakter ogólnoludzki. Poruszane tematy dotyczą również zachowań zwierząt, które w pewien sposób uwrażliwiają na przyrodę. Dramatyczna scena, gdy sarna zostaje uwięziona w zastawionych wnykach, a mały lis intuicyjnie uwalnia się z podobnej pułapki, aby uniknąć śmierci z rąk napastnika porażają realizmem i ogromem cierpienia. Te opisy na pewno zapadną w pamięć wielu osobom. To wstrząsający obraz ingerencji ludzi w świat zwierząt i tego, w jaki sposób próbuje on zapanować nad nimi i decydować o ich życiu.
Opowiadanie ma kilka słabych punktów. Chwilami można odnieść wrażenie powtarzalności, bo niektóre wnioski pojawiają się kilkukrotnie, choć w trochę zmienionej formie, przez co relacja może czasami się dłużyć. Jednak mimo tych niedociągnięć książka „Dziwni są ci ludzie” jest warta uwagi. Autor zachęca do samodzielnego myślenia i wyciągania wniosków. Książka Berdarda Grynholca to bardzo oryginalna próba uchwycenia „dziwności” istoty ludzkiej, która pozostawia odbiorcę nie tylko z refleksjami, ale i ważnymi pytaniami, skłaniającymi do przemyśleń.
Niekoniecznie/ Warto dać szansę / Polecam/ Polecam jak najbardziej
Tytuł: Dziwni są ci ludzie
Autor: Bernard Grynholc
Wydawnictwo: Novae Res
Liczba stron: 150
Oprawa miękka
Komentarze
Prześlij komentarz